خیلی سعی می کردم راه بیایم با نظرات و پیشنهادات و گفته هایت اما نمی شد٬ نمیدام کجای کار اشکال داشت و چه چیزی باعث می شد که مخالفت کنم. هر چه بود از این عادت ناشی می شد قطعا٬ عادت کردن به دوری از تو!!! راستش را بخواهی از تو زیاد دور بوده ام٬ زمان زیادی است که گوشه ای انتخاب کردم که در معرض نگاهت قرار نگیرم و خود را در مقام جواب دادن و حساب رسی قرار ندهم٬ اما نمی شد. نمی شد که بشود٬ چرا که من محتاج تو بودم و به داده هایت نیازمندم٬ و این نیازمندی و احتیاج باعث می شد که هر بار با شرمساری و سری به زیر افتاده٬ کوبه ی در خانه ات را به صدا در آورم و اظهار نداری کنم. به ه

درخت رو به روی خانه٬ با برگ های زردش٬ خبر از آمدن پاییز می داد٬ فصلی که هنوز چشم باز نکرده بود و دنیای ما را سردی نبخشیده.زیبایی درخت به سرسبزی آن نیست٬ اما قطعا طراوت و شادابی آن به رنگ سبز نمایش داده می شود.درخت رو به رو٬ زیبا است اما طراوتش را از دست داده است و دچار مرگ که نه٬ خوابی موقت شده است٬ خوابی که کابوسش زردی و خشکی برگ هایش و تکیده شدن شاخه ها است.کابوسی که با صدای خش خش برگ هایی که زیر پا پودر می شوند ادامه دار است و بیداری درخت را به دنبال ندارد.گاه گاهی٬ رهگذری زیر سایه ی درخت می ایستاد و از گرما به سایه ی آن پناه می برد و به این بهانه حداقل٬ د

نخستین سجده ی مسلمانان نخستین٬ بر خدایان قریش بود!و نخستین سجده ی علی٬ بر خدای محمد بود.این اسلام٬ به راستی اسلام مردی است که فرصت و امکان یافته که بر پایه ی دوستی و نیکی و در سایه ی پرورش پیامبر٬ رشد و تکامل یابد٬ تا بعد از پیامبر٬ پیشوای درستکاران و عدالت پروران و ناخدای کشتی طوفان زده ی انسان ها گردد. ( صفحه ۱۱۶ ) ادامه مطلب

داستان « شبح سالن اجتماعات » همانگونه از نامش پیداست٬ روایت گر قصه ای ترسناک است که در مدرسه ای اتفاق می افتد.مدرسه ای که در آن تئاتری که ۷۲ سال پیش از روایت داستان٬ به دلیل ناپدید شدن نقش اول داستان اجرا نشد و بعد از این مدت تصمیم به اجرای آن گرفته می شود.در طول داستان٬ شبح سعی می کند از روی صحنه رفتن نمایش جلوگیری کند٬ اما با تمام ماجراهایی که نقل می شود٬ نمایش به اجرا در می آید و شبح در آن به ایفای نقش می پردازد و قصه ی خود و ماجرای عدم اجرای تئاتر در سال ۱۹۲۰ را بازگو می کند٬ داستانی که کسی از آن با خبر نبود.این رمان که نوشته ی « آر.ال.استاین » است٬ توس

گاهی شامه ات قوی می شود و حس بویایی ات قوت می گیرد٬ انگار که چشم و گوش ببندی و همه ی آنچه را می خواهی حس کنی٬ از طریق عطر و بو می شنوی.بویی از همین نزدیکی ها می آید٬ بوی تند آتش٬ بویی بنزینی که می سوزد و دودی که به هوا می خیزد.بوی دیگری اما٬ آری بوی دیگری می آید٬آشناست...گوییا سال ها است این بو به مشامت خورده است.راه دیگری نداری٫ باید قدم از قدم برداری و به سمت دود و آتش حرکت کنی٬ تا بتوانی ببینی آشنایی که می سوزد.دلت به رحم آمده٬ دلسوزی می کنی...آشنایی که می سوزد... .دود زیادی به هوا برخاسته اما از زبانه ی بلند آتش خبری نیست که نیست. با خودت نجوا می کنی که حتما

امروز مانند روزهای قبل٬ گذشت و روشنایی به آخر رسید؛ به تاریکی.روشنایی واژه ای مأنوس نسیت وقتی با مفهوم و معنایش الفتی نسیت.روشنایی را بارها خواندم٬ نوشتم٬ گفتم و سعی کردم تشریح کنم اما هر بار با مانعی روبرو می شدم٬ حد و حریمی به نام تاریکی٬ چهار دیواری تنگ که شش دانگ به نامم ثبت شده بود و حصاری که تماما بر من محیط است.می گویند: روشنایی اثر دارد٬ فایده دارد٬می گویند: اثرش دیدن اشیاء است.اما منی که به این تاریکی عادت کردم٬ نمی توانم طعم این فایده را بچشم و شیرینی و یا تلخی اش را بفهمم.راستی! شیرین است یا تلخ؟چشم وقتی می بیند که روشنایی باشد٬ پس در تاریکی م